Stefan van der Weide

Emser Dépêche

Het Emser Dépêche is een van de bekendste en misschien wel beruchtste documenten uit de periode van nationalisme in Europa. Helaas kon ik geen Nederlandse vertaling van dit document vinden. Dat is jammer, want het is een prachtige bron voor gebruik bij (examen)onderwerpen van TL tot VWO. Zo sluit het goed aan bij het de oorzaken voor de Eerste Wereldoorlog of biedt het een primaire bron in de HC Duitsland. Onderaan deze pagina is het Emser Dépêche als Word-document te downloaden.

Korte inleiding

Het Emser Dépêche is een onderdeel rondom de gehele kwestie van de Spaanse troonopvolging. De troon was vacant en een lid van de Hohenzollern-monarchie, prins Leopold, was kandidaat voor het koningschap. Wilhelm I gaf hier niet onvoorwaardelijke steun aan, want alhoewel een familielid op de troon van Spanje een aantrekkelijk idee was, riskeerde hij wel een oorlog met Frankrijk daardoor. De Fransen waren namelijk fel tegenstander van de kandidatuur, omdat zij dan tussen twee Hohenzollerns klem kwamen te zitten. Bismarck zag de agressieve Franse buitenlandse politiek als een kans een crisis te forceren. Hij wist Leopold te overtuigen zich kandidaat te stellen en overtuigde daarnaast Wilhelm I zijn steun hieraan te geven. Bismarck wist dat de Fransen dit als een vernedering zouden ervaren en dat het mogelijk tot oorlog zou leiden. Bismarck was een sluwe diplomaat, die zich echt niet zomaar in een oorlog liet meeslepen, hij zag oorlog als verlengstuk van de diplomatie.

De publicatie van het telegram creëerde een dusdanige nationalistische atmosfeer in beide landen dat een compromis onmogelijk werd. Uiteindelijk leidde dit tot de Frans-Duitse Oorlog.

Literatuur: Boterman, F. (2005). Moderne geschiedenis van Duitsland : 1800-heden (2e, uitgebr. dr ed.). Amsterdam: De Arbeiderspers.

Het document

Emser Dépêche van 13 juli 1870

Deel I: originele bericht – Telegram van raadslid Abeken aan de Duitse kanselier Bismarck

Ems, 13 juli 1870

Zijne Majesteit de Koning schrijft mij: 

“M. Benedetti wachtte mij op de Promenade op. Hij eiste zeer nadrukkelijk van mij dat ik hem zou machtigen onmiddellijk naar Parijs te telegraferen dat ik mezelf in de toekomst nooit mijn steun zal geven aan de kandidatuur van de Hohenzollerns [voor de troon van Spanje, red.], mocht het worden vernieuwd. Ik weigerde hiermee akkoord te gaan, de laatste keer enigszins streng, hem informerend dat men dergelijke verplichtingen niet à tout jamais (=voorgoed) aan kon nemen. Natuurlijk vertelde ik hem dat ik nog geen nieuws had ontvangen en omdat hij eerder was geïnformeerd dan ik vanuit Parijs en Madrid, kon hij gemakkelijk begrijpen waarom mijn regering geen deelname meer had in deze zaak.”

Sindsdien heeft Zijne Majesteit een bericht ontvangen van de Karel Anton van Hohenzollern. Aangezien Zijne Majesteit graaf Benedetti heeft verteld dat hij nieuws van de prins verwachtte, besloot Zijne Majesteit zelf, gezien de bovengenoemde eis en in overeenstemming met het advies van Graaf Eulenburg en mijzelf, de Franse afgezant niet opnieuw te ontvangen, maar hem te informeren via een adjudant dat Zijne Majesteit nu van de Prins bevestiging had ontvangen van het nieuws dat Benedetti al van Parijs had ontvangen, en dat hij verder niets te zeggen had tegen de Ambassadeur. Zijne Majesteit laat het aan het oordeel van Uwe Excellentie over de nieuwe eis van Benedetti en onze afwijzing daarvan al dan niet aan onze ambassadeurs en aan de pers te communiceren.

Abeken

Deel II: bewerking van originele bericht – Officieel persbericht, uitgegeven door de Duitse kanselier Bismarck

Nadat de rapporten over de terugtrekking van het kandidaatschap (voor het koningschap van Spanje, red.) door de  erfprins van Hohenzollern officieel door de koninklijke regering van Spanje aan de keizerlijke regering van Frankrijk waren overgedragen, vroeg de Franse ambassadeur aan de koning te Ems hem toestemming te geven naar Parijs te telegraferen dat Zijne Majesteit de Koning zich in de toekomst zou verplichten nooit meer zijn goedkeuring te geven aan de kandidatuur van de Hohenzollerns, mocht deze worden vernieuwd.

Zijne Majesteit de Koning weigerde daarop de Franse afgezant opnieuw te ontvangen en deelde hem via een adjudant mee dat Zijne Majesteit verder niets te zeggen had tegen de ambassadeur.

Verantwoording

Dit is een vertaling van het Emser Dépêche afkomstig van de website German History in Documents and Images.
Voor de vertaling wil ik dr. R.A. Krol bedanken voor de ondersteuning.

Comment!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *